długa droga w dół, hej nieprzygodo

Wraz z chwilą, w której w iTunes wpisuję hasło 'Happysad', umiera wszystko. Pamiętam ostatni koncert, jakieś dwa lata w stecz, Łódź. Ja, Kamil, Beata i Gienia. Do tych wspomnień dodam jeszczę drogę przebytą z przystanku do mieszkania na Nowolipkach, z Kamilem i słuchawkami w uszach. To jedyne pozytywne wspomnienia zaliczane do Happy. Reszta podbiega dramatycznie pod Sad, zapełniając 90% objętości szufladki z naklejką "Nieprzygoda".

Bardzo chciałabym nauczyć się czytać ludzkie myśli. Pozbawiłoby mnie to pewnej bojaźni względem wyrażania swoich, które nie zawsze muszą być na miejscu, na daną chwilę i na daną osobę. Chociaż może wtedy byłoby mi zbyt łatwo w życiu i znudziłoby mi się. Przecież najbardziej w świecie lubię coś, czego sama do końca nie jestem pewna. Mogę wtedy myśleć i maglować, obserwować bez limitu, wnioskować, zakładać i mieć już w garści po to, żeby wymyślec sobie jeszcze dwie kolejne strony medalu.

Również bardzo chciałabym, żeby ktoś mnie zamknął z kimś w wielkiej bańce mydlanej, w której nie ma innych osób, w której dźwięk jest wyciszony, w której liczą się tylko gesty, spojrzenia i kształtowanie ciszy w okół. W tej bańce nie byłoby strachu, wstydu i nieufności, rozpaczy lub obojętności. Bylibyśmy dla siebie i z sobą. Oddalibyśmy się sobie nawzajem.

I może zarzucano mi, że nie potrafię utrzymać w okół siebie na stałe pewnej grupy osób. Że zmieniam i szukam, i znaleźć nie mogę. Nie chcę akceptować czegoś, bo muszę. Chcę szukać, aż znajdę. Aż będzie mi dobrze, aż ktoś w końcu zwróci uwagę na moje pragnienia i odda mi się na tyle, aż będzie to równoważyć z moim oddaniem. Rozglądam się i widzę wszystkich, niby mi bliskich, rozdrabniających się w okół ludzi. Nie chcę lubić wszystkich. Nie chcę, żeby wszyscy lubili mnie, bo i tak mało kto tak na serio i szczerze lubi.